2. Guardia Nueva, po 1920 r.

TŁO

Nastanie tego okresu wiąże się zasadniczo z pojawieniem się w tangu muzyków i kompozytorów posiadających formalne, klasyczne wykształcenie muzyczne.
Uwaga: formalnie okres ten trwa od roku 1925 do 1950, jednak nas w kontekście zmian w muzyce interesuje okres przed rokiem 1935, początkiem Złotej Ery.

INFO

To wtedy objawił się - aktywny potem przez blisko pół wieku - Juan D’Arienzo, późniejszy Król Rytmu [2.1]. Popularny już wtedy i płodny artystycznie Francisco Canaro [2.2] u progu tego okresu (1924) wprowadził do tanga estabrillo (refrenistę), który śpiewał tylko w jednej, głównej części utworu.   Szczyty popularności bił wtedy także Osvaldo Fresedo [2.3]. Szlif nowego poziomu elegancji i złożoności tanga przełomu lat 20-tych i 30-tych przypisuje się zasadniczo Julio de Caro [2.4].
To jest strona ilustracyjna przewodnika 

PRZYKŁADY

  • Posłuchaj [2.1]: “Mascaras”, Juan D’Arienzo, śpiewa Carlos Dante, 1928. 

Adres: youtu.be/F9k3SP-Qa-s
(tu jeszcze nie słychać, skąd wzięło się jego późniejsze miano Króla Rytmu).

  • Posłuchaj [2.2]: “El tigre”, Francisco Canaro, śpiewa Roberto Maida, 1928 

Adres: youtu.be/oq-QYkVuhy8
(zauważ śpiew estabrillo, który pojawia się w połowie utworu i tylko na kilkadziesiąt sekund).

  • Posłuchaj [2.3]: “Vida Mia” Orquesta Osvaldo Fresedo, śpiewa Roberto Ray 1933.  Adres: youtu.be/Ui4hLGHF3iE
  • Posłuchaj [2.4]: “La casita de mis viejos” Sexteto Julio de Caro, 1932. 

Adres: youtu.be/-81SVqUK5JE