Neo-tango-ekspansja (za neotango.info, tłum. L. Hojnacki)

Nuevo, fusion, neo - szybka ekspansja świata tanga argentyńskiego

Tłumaczenie tekstu  Nuevo, Fusion, Neo - The Fast Expanding World of Argentine Tango dostępnego na neotango.info

 Cały nowy świat terminów wkrada się do rozmów na temat tanga argentyńskiego. Ludzie już nie "tańczą tango", ale tańczą i słuchają "nuevo", fusion" i "neotango". O co w tym wszystkim chodzi?


  Argentyńskie tango rozumiane jako muzyka, jak też jako unikalny taniec w parze, ewoluowało w uliczkach Buenos Airse na początku XX wieku. Osiągnęło też swoją Złotą Erę w 1940-tych, rozpowszechniając się w Europie i szerzej. Dziś ów argentyński wynalazek stał się fenomenem ogólnoświatowym.

  Jakkolwiek wiele tang z lat 1940-tych nadal uważa się za "autentyczne" tango, młode i rewolucyjne umysły podążają dalej. Już w latach pięćdziesiątych Piazzola wywołał w Buenos Aires oburzenie mieszając jazzowe rytmy z tangiem.  Admirowany wszędzie styl Piazzoli jest dziś znany jako tango nuevo.
  W tańcu podobna rewolucja musiała poczekać aż do lat dziewięćdziesiątych, kiedy duo Gustavo Naveira i Fabian Salas, wsparci potem przez Pablo Veronę (pojawiający się w filmie Sally Potter "The tango lesson") zaczęli systematycznie studiować tango i ekstrahować zeń bogaty repertuar figur tanecznych zdatnych do wprowadzania. Wprowadzili oni w ten sposób nową, ustrukturalizowaną technikę uczenia tanga.

  Dziś tango doświadcza następnej przemiany: fuzji ze współczesną muzyką nie-tangową i różnymi gatunkami tańca. Nowe pokolenie muzyków i tancerzy miesza i łączy tango nuevo, muzykę elektroniczną, salsę, house i inne popularne formy. 

  Coraz więcej młodych ludzi świat tanga przyciąga perspektywą tańczenia do nowoczesnej muzyki takiej jak rytmy elektroniczne Narcotanga Carlosa Libedinsky'ego lub wręcz do muzyki zupełnie nie-tangowej takiej jak jazz, pop lub muzyka filmowa.
Tłum.: LWH
Comments